Navigatie

Theo van der Horst (1921-2003)

In zijn werk toont Theo van der Horst zich een bevlogen verhalenverteller en grenzeloos idealist. Hij was gefascineerd om mensen in al hun hoedanigheden te schilderen. Vaak provocerend, maar ook gevoelig en kwetsbaar. Hij verbeeldde mensen aan het werk, gekleed in uniform, verhuld in maskerade, de boerenstand op het platteland, arbeiders in armoedige omstandigheden, artiesten in het circus en excentriekelingen op het autokerkhof. De schilderijen zijn een statement tegen onderdrukking en geweld. 
 
De kunstenaar toont ons confronterende mensuitbeeldingen in bijzondere uitdrukkingen: naakt en puur én tegelijk breekbaar en lamlendig. Kerkelijke gezagsdragers, kapitalisten en militairen moeten het bij Van der Horst regelmatig ontgelden, thema’s die de Duitse dadaïst George Grosz ook zo treffend heeft weergegeven. Daarnaast heeft hij landschappelijke taferelen geschilderd met boerengebouwen in een glooiend landschap onder dreigende wolkenpartijen.      
 
Van een andere orde in de kunst van Theo van der Horst zijn de doeken waarin jonge meisjes in verleidelijke onschuld worden tentoongesteld. Een verlokkend beeld dat de toeschouwer in verwarring brengt. Ook schildert hij de verlatenheid en het lijden van Christus, de marteling en de kruisiging. Wellicht identificeerde de kunstenaar zich met de doodsstrijd van de verlosser. Zijn houding tegenover de Roomse kerk was getroebleerd. Hij werd ook wel de ‘schilder van het duister’ genoemd. 
 
Van der Horst werd geïnspireerd door de vooroorlogse Vlaamse expressionisten, zoals Gustave de Smet en Constant Permeke. In zijn kleurgebruik en stevige schildertoets komt dit tot uitdrukking. Zijn sfeervolle landschapsbeelden sluiten hierbij aan. Verder bewonderde hij zeker ook door het robuuste werk van de Rotterdamse schilder Hendrik Chabot. Naast olieverfschilderijen vervaardigde Van der Horst met grote gedrevenheid talrijke etsen, tekeningen, gouaches en houten beelden. In deze werken komt een meer persoonlijk en openhartig beeld van de kunstenaar zelf naar voren.
 
In 1962 ontving hij de prestigieuze Quarles van Ufford-prijs voor zijn schilderkunst. Van der Horst exposeerde tot in de jaren zeventig in diverse galeries en musea. Pierre Janssen presenteerde hem in het Arnhems Gemeentemuseum. In zijn latere kunstenaarsleven koos hij voor een teruggetrokken bestaan. 

© 2018 - 2019 stichtingweesgoed | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel